تمام شب براي باطراوت ماندن

باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم

پس از يک جستجوي نقره اي

در کوچه هاي آبي احساس
تو را از بين گل هايي که در تنهايي ام روييد

 با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي:

دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي

و من

تنها براي ديدن زيبايي آن چشم

تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها کردم

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روي اشکي از جنس

غروب ساکت و نارنجي خورشيد وا کردم

نميدانم چرا رفتي؟ نميدانم چرا؟ شايد خطا کردم

و تشو بي آنکه فکر غربت چشمان

 من باشي نميدانم کجا؟ تا کي؟ براي چه؟ ولي رفتي

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد

و بعد از رفتنت يک قلب دريايي ترک برداشت

و بعد از رفتنت دريا چه بغضي کرد

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي

 خاکستري گم شد

و گنجشکي که هر روز از کنار

پنجره با مهرباني دانه بر ميداشت

تمام بال هايش غرق در اندوه و غربت شد

و بعد از رفتن تو، آسمان چشم هايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسي حس کرد

 من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت

کسي حس کرد من بي تو هزاران بار

در هر لحظه خواهم مرد

کسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

و من با آنکه ميدانم تو هرگز ياد من را

 با عبور خود نخواهي برد

هنوز آشفته چشمان زيباي توام, برگرد

ببين که سرنوشت انتظار من ، چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم پرسش و ترديد،

 کسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت

تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو

 در اين راه و انتخاب آن ، خطا کردم

و من در حالتي مابين اشک و حسرت و ترديد

کنار انتظاري که بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پاييزي ترين ويراني يک قلب

 ميان غصه اي از جنس بغض کوچک

 يک ابر نمي دانم چرا؟

شايد به رسم عادت پروانگي مان

باز براي شادي و خوشبختي

باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.